Toen ik wat depri was schreef mijn huisarts me meteen een antidepressivum voor.
Toen ik bang was dat ik daarvan zou verdikken kwam ze met een eetlustremmer op de proppen.
Toen ik niet goed kon slapen had ze een slaappil voor mij.
Toen plots mijn elleboog pijn deed (zonder dat ik er iets mee had uitgestoken)schreef ze een ontstekingsremmer voor.
Toen plots ook mijn andere elleboog pijn deed, en mijn knie en voet, kwam daar nog een pil en een pijnstiller bij.
Toen ik een MRI moest ondergaan en bang was omwille van mijn clautrofobie bedacht ze een kalmeringsmiddel.
Maar niet één keer heeft ze me gezegd dat ik ook gezond zou kunnen leven: vezel- en vitaminerijk eten, voldoende buiten komen, regelmatig sporten, en de claustrofobie met ademhalingsoefeningen te lijf gaan.
Ha, nee, want daar draait de medische business niet van.
Gelukkig slik ik niet zomaar alles. Ondanks mijn kwaaltjes heb ik ook nog een portie gezond verstand. Ik probeerde (en probeer) dus wel gezond te leven, maar met wat doktersondersteuning was dat me waarschijnlijk net iets makkelijker afgegaan.
Helaas zijn er mensen die wel alles zomaar slikken. Ze worden daar heus niet beter van.
Daarom pleit ik voor een 'medische business' die 'gezond leven' hoger acht dan 'kassa kassa', die alleen met medicatie afkomt als men weet wat er aan de hand is, en als het echt nodig is.
Maar ja, dat is vast een utopie.
(Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening)
Meer wijvenweek-posts op wijvenblogs.be
