Laat me toch met rust, verdorie!

Bijna twee jaar geleden verhuisden onze vrienden K. en M. naar de Provence.
Het voorbije weekend zochten Manlief en ik hen daar voor het eerst op. En wat hebben we daarvan genoten! Het was niet alleen heerlijk hen terug te zien en van 's morgens tot 's avonds bij te kletsen bij een uitgebreid ontbijt, met een glas wijn op een terras of aan een rijk gevulde tafel. Het was ook fantastisch te zien hoe zij daar een onbewoonbare krot tot een knus nest hebben omgetoverd, mee op hun ritme te leven en zo de Provence van binnenuit te ontdekken.
Alleen de nachten waren minder fantastisch. Of toch die ene nacht.

Ik ben bijna van de wereld als een diepe zucht van Manlief me er weer in trekt.
'Is er iets?' fluister ik.
Een onverstaanbaar gemompel. En niets meer.
Ik draai me om en trek de deken lekker hoog, want de nachten zijn nog fris. Haast meteen val ik in slaap. Maar niet voor lang, want Manlief port in mijn zij.
'Stop nu eens,' klaagt hij. 'Ik ben te moe.' Hij zucht opnieuw en stamelt nog dingen die ik niet versta.
Ik vermoed dat ik heb gesnurkt. Daarom draai ik me weer om. Misschien was mijn slaaphouding de oorzaak van mijn gebrom.
Maar Manlief blijft jammeren.
Ik zucht ook en schuif helemaal naar de kant van het bed.
Even later geeft Manlief me opnieuw een ferme duw. 'Stop nu! Zijn stem klinkt grimmig.
Zo ben ik hem helemaal niet gewoon. 'Wat scheelt er dan?' probeer ik.
'Laat me toch met rust, verdorie! Ik ben echt te moe!'
Het kan niet anders of K. en M. hebben dit gehoord. Zij slapen immers vlak naast de logeerkamer waar wij liggen. Ik begrijp er niets van en knip het licht aan. Dan zie ik het.
Over Manliefs voorhoofd kruipt een piepklein hagedisje.

De oppas

Haar man heeft de ziekte van Alzheimer. Dag in dag uit verzorgt ze hem. Ze kan hem zelfs geen uurtje meer alleen laten. Ze doet het met veel liefde. Maar het put haar wel uit. Ze heeft tijd nodig om even op adem te komen. Ze boekt een trip naar Madrid met haar zus. Voor die periode regelt ze een oppas voor haar man.
Op een avond vertelt ze het hem: 'Ik ga enkele dagen op vakantie met ons T. Hier komt dan een vrouw die je in en uit bed helpt, je wast, voor je kookt. Ze blijft ook bij jou slapen.'
'Dat zie je van hier!' Zijn blik doorboort haar. Zijn stem gaat de hoogte in. 'Ik slaap NIET met een andere vrouw!'

Aftellen naar de ... wijvenweek!

Ik zette pas mijn eerste stappen in Blogland toen Ilse en Lilith in 2008 met de eerste wijvenweek uitpakten.
Het gros van de blogsters, en een handvol mannen, schreef een week lang over louter wijvendingen: de rompslomp in het huishouden, kappers- en modeperikelen, shopavonturen, hoe we afzien met onze mannen en kinderen,... je kent dat wel.
Voor mij werd het een week waar ik met veel plezier aan terugdenk, een week ook waarin ik vele medeblog(st)(g)ers en hun blogs (beter) leerde kennen.

Voor volgende week kondigen bovenstaande dames opnieuw een wijvenweek aan. En natuurlijk doe ik weer mee.
Alleen laat ik dit keer mijn make up in het doosje en mijn hoge hakken in de kast, want het thema is:'Maskers af!'
Weg met alle camouflage dus! Je krijgt me volgende week puur natuur!

Maar voor we zover zijn laat ik je nog nagenieten van mijn vrouwelijke schrijfsels van toen:

http://www.bloggen.be/sprokkels/archief.php?ID=101

http://www.bloggen.be/sprokkels/archief.php?ID=102

http://www.bloggen.be/sprokkels/archief.php?ID=103

http://www.bloggen.be/sprokkels/archief.php?ID=104

http://www.bloggen.be/sprokkels/archief.php?ID=105

http://www.bloggen.be/sprokkels/archief.php?ID=106

http://www.bloggen.be/sprokkels/archief.php?ID=107

http://www.bloggen.be/sprokkels/archief.php?ID=108

http://www.bloggen.be/sprokkels/archief.php?ID=109

http://www.bloggen.be/sprokkels/archief.php?ID=110

http://www.bloggen.be/sprokkels/archief.php?ID=111

http://www.bloggen.be/sprokkels/archief.php?ID=112

http://www.bloggen.be/sprokkels/archief.php?ID=113



Meer info: www.wijvenweek.be

De kus

Zoonliefs interpretatie van 'De kus' van Gustav Klimt:

Schol!

Dit scharminkel werd het hoofdpersonage in een prentenboekverhaal. En ondertussen trippelen er alweer een heleboel nieuwe personages rond in mijn hoofd.

Redenen genoeg dus om een flesje te kraken. Schol!

Vlinderhapjes

De jarige trakteert met vlinders.

Vertelnamiddag

Vijf wordt hij, de zoon van vriendin L. Voor het eerst mag hij vriendjes uitnodigen om dat te vieren. Ik steek vriendin L. een handje toe.

Acht paar kleuterogen kijken me aan. Hier en daar houdt iemand zijn hoofd schuin. Een enkele mond staat wagenwijd open, een andere glimlacht.  De jarige glundert.
We zitten in een kring op de speelmat en ik lees mijn verhaal De kameleonvlinder voor.

Een fragment:
Zachtjes kroop Dag uit bed en sloop naar de vlinder toe.
Wat was hij mooi!
Hij klauterde op een stoel, tilde zijn hand op en strekte zijn vingers naar de vlinder uit.
Toen ze hem bijna raakten, werden de vleugels plots lichtblauw. Zo blauw als de lucht op vakantie.
Dag werd er vrolijk van.

We smullen nog vlindertaart en kleuren, knippen en plakken kameleonvlinders.
Een gezellig middagje!