De zakjes

Als Zoonlief de keuken binnenkomt, merkt hij meteen de drie plastiek zakjes op, die naast elkaar op het aanrecht liggen.
'Wat is dat?' vraagt hij.
'Dat zijn zakjes lucht,' antwoord ik met een uitgestreken gezicht.
'Zakjes wat?' Hij is ondertussen dichterbij gekomen en port met zijn wijsvinger in het plastiek. 'Hé ja, daar zit echt lucht in.'
'Ik zei het je toch?' ga ik verder, 'Het is heel zuivere lucht. Ik bestelde ze in Nederland. Deze zakjes kostten slechts 100 euro.'
Hij trekt grote ogen. 'Je gaat me toch niet vertellen dat je hiervoor 100 euro hebt betaald?'
'Oh jawel. Niet per zakje, maar voor de drie tesamen.' Ik ben enthousiast nu. 'Dat is heel goedkoop, weet je. Deze lucht is zo zuiver dat ze me ongelooflijk veel inspiratie bezorgt. Als ik weer aan mijn boek schrijf, open ik in mijn werkkamer een zakje en dan wordt dat boek het beste dat ik ooit heb geschreven. Dat verkoopt vast even goed als Harry Potter.'
Zijn ogen vullen zich met paniek. Moet ik papa verwittigen of er meteen een psychiater bijsleuren, zie ik hem denken.
Dan barst ik in lachen uit.
'Oh nee, hé, ik wist het!' Zijn vuisten trommelen zo hard op de zakjes dat de lucht eruit knalt.
'Mijn zuivere lucht...' treur ik nog tussen het schateren door.
Zijn ogen spuwen vuur.

Deze zakjes lucht kwamen echt uit Nederland. Ze vulden de lege gaten in een postpakket dat ik had besteld, zodat niets kon beschadigd worden tijdens het transport.

De kus

Zoonliefs interpretatie van 'De kus' van Gustav Klimt:

Mijn schatkist

Een prachtige zin die me plots te binnen schiet, de aanzet van een gedicht, een bijzonder citaat, een verhaalidee,...  bewaar ik alle in deze doos. Ze kreeg een ereplaats op mijn bureau.
Ik kruip wel eens met de doos op mijn schoot op de bank en blader dan tussen de woorden. Als ik geluk heb groeide de zin tot een verhaalscène of de gedichtenregels tot een brok poëzie. Door het verhaalidee trippelen soms heuse personages of tekenen de plaatsen waar alles zich afspeelt zich duidelijk af.
Op zulke momenten trek ik me terug met mijn laptop, pen en papier. Het durft dan lang, heel lang stil blijven op dit blog.

Schol!

Dit scharminkel werd het hoofdpersonage in een prentenboekverhaal. En ondertussen trippelen er alweer een heleboel nieuwe personages rond in mijn hoofd.

Redenen genoeg dus om een flesje te kraken. Schol!

Scharminkel

Een hele poos al zijn Zoonlief en Beste Vriend zoet met tekenen en schilderen, maar plots vallen waterpotjes omver en vliegen  penselen door de lucht.
'Jij verbrodt mijn schilderij,' schreeuwt Zoonlief.
'Nietwaar!' verdedigt Beste Vriend zich. 'We tekenen gewoon samen.' Hij haalt uit naar Zoonliefs werk. Die trekt het snel weg. Een dikke oranje streep siert ons tafelblad.
'Rustig, jongens!' probeer ik de gemoederen te bedaren. Ik geef Beste Vriend een schoteldoek. 'Maak dat alvast maar weer proper.'
Hij kijkt me schuldbewust aan. 'Ik wil zo graag samen één ding tekenen. De ene het hoofd, de volgende het lijf,... dat is leuk.'
Na nog heel wat gehakketak geeft Zoonlief toe dat dat inderdaad leuk is. 'Maar dan moeten we wel met drie zijn...' beslist hij. 'Doe je mee, mam?'
Laat tekenen echt mijn ding niet zijn. Bovendien heb ik wel wat anders te doen. Maar vier ogen vol vraagtekens vermurwen me. Even later teken ik een ronde met snorharen op een vel papier. Onder de olifantenkop van Beste Vriend verzin ik een supersmal lijf. En bij de zebra-achtige figuur op het volgende blad krabbel ik iets wat moet doorgaan voor een pauwenstaart.  Als ik het vel met de ronde kop terugkrijg ga ik net als de jongens aan de slag met verf. Mijn tong hangt een stukje uit mijn mond. Ik werk mijn fantasiedier af met felgele ogen en ga weer over tot de orde van de dag. De vrienden trekken de tuin in.

Poetsen, koken, strijken, ik doe het allemaal trager dan gewoonlijk, want telkens weer word ik naar mijn tekening op de keukentafel gezogen, net als de damp uit mijn kookpotten naar de afzuigkap. Mijn misbaksel ligt er tussen de gekke beesten die de jongens schilderden. Zijn felgele ogen hypnotiseren me. Dringen door mijn huidporiën naar binnen. Mijn scharminkel krijgt een naam en twee broers. Het beleeft bijzondere dingen.
Ik klap mijn laptop open en tip...

Stille plek

Er zijn zo van die plekken die me in alle stilte veel vertellen. Plekken die me gewoonweg vragen om neergeschreven te worden.