Als het leven wiebelt, bieden woorden een houvast


Als het leven wiebelt, bieden woorden een houvast.

Het leven wiebelt. Soms slingert het zacht heen en weer, zoals een kind op een schommel. Misschien geef je het dan, net als dat kind, vol vertrouwen een extra duwtje, en ga je almaar hoger. Maar het leven kan ook wankelen, een kant op waggelen die je helemaal niet uit wil. Of het kan danig schudden en schokken, zodat je grondvesten daveren.
Op al deze momenten zijn er woorden.
WiebelWoorden zoekt ze samen met je op.
Omdat woorden helpen herinneringen te bewaren en belevenissen te delen. Omdat woorden een houvast bieden. En omdat het bijzonder prettig is woorden aan papier toe te vertrouwen.

Op dit blog vind je vooral woorden terug die binnen in mij wiebelden. Die zich puzzelden tot een anekdote, verhaal of gedicht.
Wiebel tijdens het lezen gerust mee op hun ritme.

maandag 31 oktober 2011

Halloween-vuur

Bij het haardvuur praten we na over onze Halloweentocht. Over de tunnels waarin je geen steek zag, maar wel vanalles hoorde en voelde en er plots monsters op je afsprongen. En de plek waar de grond onder je voeten wiebelde alsof je in drijfzand stapte. En het restaurant natuurlijk. De eigenaars deden mee met 'Mijn restaurant'. Door een overboeking moesten we even voor de deur wachten. We konden wel al horen wat er op het menu stond: kikkerogen, fluimen en kots,... Nadat de vorige gasten letterlijk buiten gekeerd werden was het onze beurt. We passeerden langs een lijk met het mes nog in waar ze zo stukken vlees konden afsnijden en een kok die in nog meer doods leuterde. Het wemelde er van de spinnen en webben, botten en muizen. In de borden vond je rat of bloedend been, ernaast een fles Chateau Migraine. Een man smulde smakelijk uit iemands hersenpan. Zelf kregen we levende maden voorgeschoteld. Voor wie ze niet goed vond afsmaken was er nog een portie etter bij rechtstreeks uit de puist van de ober. Bij de achteruitgang vond je de grafzerken van Sergio Herman en Peter Goossens terug.
We hebben genoeg te vertellen dus. Maar na een poos babbelen we ook weer over andere dingen. Ik staar in het haardvuur.
'Toch mooi, he, dat vuur,' zeg ik zeemzoet, 'net een grot.'
'Ja,' beaamt Manlief, 'een grot met een schedel in.'


Misschien komt het door de griezeltocht. Maar voor ons eindigt de avond in elk geval in dezelfde sfeer waarin hij begon.

6 opmerkingen:

  1. wooooha spooky avond :-)

    mooi veerle,
    samen met manlief en zoon...
    kanniks gebeuren

    woooohaaa * spookgeluiden maak *

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Spannend. Gaan we dat dan nog op tv te zien krijgen?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. 'k Zou het toch niet zo goed verteren vrees ik. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen

Als het niet lukt hier te reageren en je toch graag je zegje wil doen, mag je altijd een woordje achterlaten op www.bloggen.be/sprokkels.

Dank voor je reactie!