Als we tijdens het weekend 's avonds niet de deur uitgaan, kijken we vaak naar een film op tv die we eerder hebben opgenomen. Omdat Zoonlief de voorbije weken een paar keer heeft mogen meekijken, is hij geïnteresseerd in welke film we vanavond zullen zien.
Dat is 'Hasta la vista'.
'Waarover gaat die film?' vraagt Zoonlief.
'Over drie jongens met een handicap die samen op vakantie gaan naar Spanje,' antwoord ik.
'Lijkt me saai,' reageert Zoonlief.
Ik knik alleen.
Even later diept Zoonlief plots een oud TV-blad op waarin een artikel over 'Hasta la vista' staat.
'Waarom staat hier een blote mevrouw bij?' vraagt hij.
'Omdat ook jongens met een handicap graag eens vrijen,' antwoord ik zo nonchalant mogelijk.
'Zo,' zegt hij, 'nu begrijp ik waarom hier 'hartverwarmende tragikomedie' is geschreven.'
Hij leest nog even verder.
'Zijn jullie hier eigenlijk niet een beetje te jong voor?' klinkt het dan.
Als het leven wiebelt, bieden woorden een houvast
Als het leven wiebelt, bieden woorden een houvast.
Het leven wiebelt. Soms slingert het zacht heen en weer, zoals een kind op een schommel. Misschien geef je het dan, net als dat kind, vol vertrouwen een extra duwtje, en ga je almaar hoger. Maar het leven kan ook wankelen, een kant op waggelen die je helemaal niet uit wil. Of het kan danig schudden en schokken, zodat je grondvesten daveren.
Op al deze momenten zijn er woorden.
WiebelWoorden zoekt ze samen met je op.
Omdat woorden helpen herinneringen te bewaren en belevenissen te delen. Omdat woorden een houvast bieden. En omdat het bijzonder prettig is woorden aan papier toe te vertrouwen.
Op dit blog vind je vooral woorden terug die binnen in mij wiebelden. Die zich puzzelden tot een anekdote, verhaal of gedicht.
Wiebel tijdens het lezen gerust mee op hun ritme.
Posts tonen met het label mensen met een beperking. Alle posts tonen
Posts tonen met het label mensen met een beperking. Alle posts tonen
zondag 23 juni 2013
donderdag 7 februari 2013
Gedichtenweek 2013 (extra)
Officieel eindigde de gedichtenweek gisteren. Maar tellen is niet mijn beste kant. Ik knoopte ik er nog een dag aan. Zo trakteer ik je ook vandaag op een gedicht dat werd gemaakt tijdens een poëzieatelier dat ik begeleidde.
Geniet van dit extraatje!
Geïnteresseerd in zo'n atelier? Hou deze blog dan in de gaten, want binnenkort lees je hier meer over schrijfworkshops die ik zal organiseren, zowel voor mensen met een beperking als anderen.
schapeke
schipeke
kindje wipeke
slaap zacht en stil
Sstt!!!
Brenda
Geniet van dit extraatje!
Geïnteresseerd in zo'n atelier? Hou deze blog dan in de gaten, want binnenkort lees je hier meer over schrijfworkshops die ik zal organiseren, zowel voor mensen met een beperking als anderen.
Slaap als een
schaap
Slaap als een schipschapeke
schipeke
kindje wipeke
slaap zacht en stil
Sstt!!!
woensdag 6 februari 2013
Gedichtenweek 2013 (7)
De eerste Poëzieweek loopt nog tot 7 februari. In heel Vlaanderen en Nederland zijn er tal van activiteiten. Zo ook op deze blog.
Gedurende deze week post ik dagelijks een gedicht dat door iemand met een verstandelijke beperking werd gemaakt tijdens een poëzieatelier dat ik begeleidde.
Geïnteresseerd in zo'n atelier? Hou deze blog dan in de gaten, want binnenkort lees je hier meer over schrijfworkshops die ik zal organiseren, zowel voor mensen met een beperking als anderen.
als een flits.
hij weer binnen kan.
Tania
Gedurende deze week post ik dagelijks een gedicht dat door iemand met een verstandelijke beperking werd gemaakt tijdens een poëzieatelier dat ik begeleidde.
Geïnteresseerd in zo'n atelier? Hou deze blog dan in de gaten, want binnenkort lees je hier meer over schrijfworkshops die ik zal organiseren, zowel voor mensen met een beperking als anderen.
Hij is weggegaan,
als een weerlicht,als een flits.
De deur staat open.
Dan weet ik dat hij weer binnen kan.
dinsdag 5 februari 2013
Gedichtenweek 2013 (6)
De eerste Poëzieweek loopt nog tot 7 februari. In heel Vlaanderen en Nederland zijn er tal van activiteiten. Zo ook op deze blog.
Gedurende deze week post ik dagelijks een gedicht dat door iemand met een verstandelijke beperking werd gemaakt tijdens een poëzieatelier dat ik begeleidde.
Geïnteresseerd in zo'n atelier? Hou deze blog dan in de gaten, want binnenkort lees je hier meer over schrijfworkshops die ik zal organiseren, zowel voor mensen met een beperking als anderen.
Mijn ogen
Bruine ogen
andere ogen dan
iemand anders
Grote ogen
om goed te zien
Een bril
om beter te zien
Roel
www.gedichtendag.be
Gedurende deze week post ik dagelijks een gedicht dat door iemand met een verstandelijke beperking werd gemaakt tijdens een poëzieatelier dat ik begeleidde.
Geïnteresseerd in zo'n atelier? Hou deze blog dan in de gaten, want binnenkort lees je hier meer over schrijfworkshops die ik zal organiseren, zowel voor mensen met een beperking als anderen.
Mijn ogen
Bruine ogen
andere ogen dan
iemand anders
Grote ogen
om goed te zien
Een bril
om beter te zien
www.gedichtendag.be
maandag 4 februari 2013
Gedichtenweek 2013 (5)
De eerste Poëzieweek loopt nog tot 7 februari. In heel Vlaanderen en Nederland zijn er tal van activiteiten. Zo ook op deze blog.
Gedurende deze week post ik dagelijks een gedicht dat door iemand met een verstandelijke beperking werd gemaakt tijdens een poëzieatelier dat ik begeleidde.
Geïnteresseerd in zo'n atelier? Hou deze blog dan in de gaten, want binnenkort lees je hier meer over schrijfworkshops die ik zal organiseren, zowel voor mensen met een beperking als anderen.
Soms voel ik me niet zo lekker
voor het slapengaan.
Ik mis je veel te veel.
Ik droom dat je terugkomt.
Soms voel ik me niet zo lekker
bij het wakker worden.
Ik mis je veel te veel.
Ik wil je terug.
Martine
www.gedichtendag.be
Gedurende deze week post ik dagelijks een gedicht dat door iemand met een verstandelijke beperking werd gemaakt tijdens een poëzieatelier dat ik begeleidde.
Geïnteresseerd in zo'n atelier? Hou deze blog dan in de gaten, want binnenkort lees je hier meer over schrijfworkshops die ik zal organiseren, zowel voor mensen met een beperking als anderen.
Soms voel ik me niet zo lekker
voor het slapengaan.
Ik mis je veel te veel.
Ik droom dat je terugkomt.
Soms voel ik me niet zo lekker
bij het wakker worden.
Ik mis je veel te veel.
Ik wil je terug.
www.gedichtendag.be
zondag 3 februari 2013
Gedichtenweek 2013(4)
De eerste Poëzieweek loopt nog tot 7 februari. In heel Vlaanderen en Nederland zijn er tal van activiteiten. Zo ook op deze blog.
Gedurende deze week post ik dagelijks een gedicht dat door iemand met een verstandelijke beperking werd gemaakt tijdens een poëzieatelier dat ik begeleidde.
Geïnteresseerd in zo'n atelier? Hou deze blog dan in de gaten, want binnenkort lees je hier meer over schrijfworkshops die ik zal organiseren, zowel voor mensen met een beperking als anderen.
Dan droom ik
als ik slaap
Dan droom ik
ik voel dat ik droom
van walvissen
en dolfijnen
ze leven verder
Het voelt niet echt
maar…
een beetje raar
Peter
www.gedichtendag.be
Gedurende deze week post ik dagelijks een gedicht dat door iemand met een verstandelijke beperking werd gemaakt tijdens een poëzieatelier dat ik begeleidde.
Geïnteresseerd in zo'n atelier? Hou deze blog dan in de gaten, want binnenkort lees je hier meer over schrijfworkshops die ik zal organiseren, zowel voor mensen met een beperking als anderen.
Dan droom ik
als ik slaap
Dan droom ik
ik voel dat ik droom
van walvissen
en dolfijnen
ze leven verder
Het voelt niet echt
maar…
een beetje raar
www.gedichtendag.be
zaterdag 2 februari 2013
Gedichtenweek 2013 (3)
De eerste Poëzieweek loopt nog tot 7 februari. In heel Vlaanderen en Nederland zijn er tal van activiteiten. Zo ook op deze blog.
Gedurende deze week post ik dagelijks een gedicht dat door iemand met een verstandelijke beperking werd gemaakt tijdens een poëzieatelier dat ik begeleidde.
Geïnteresseerd in zo'n atelier? Hou deze blog dan in de gaten, want binnenkort lees je hier meer over schrijfworkshops die ik zal organiseren, zowel voor mensen met een beperking als anderen.
De sterren en de maan
zie ik aan de hemel staan
De maan is niet rond
er is een stukje uit
Het is nacht
Het is koud
Ik zie het door de ruit
Gerrit
www.gedichtendag.be
Gedurende deze week post ik dagelijks een gedicht dat door iemand met een verstandelijke beperking werd gemaakt tijdens een poëzieatelier dat ik begeleidde.
Geïnteresseerd in zo'n atelier? Hou deze blog dan in de gaten, want binnenkort lees je hier meer over schrijfworkshops die ik zal organiseren, zowel voor mensen met een beperking als anderen.
De sterren en de maan
zie ik aan de hemel staan
De maan is niet rond
er is een stukje uit
Het is nacht
Het is koud
Ik zie het door de ruit
www.gedichtendag.be
vrijdag 1 februari 2013
Gedichtenweek 2013 (2)
De eerste Poëzieweek loopt nog tot 7 februari. In heel Vlaanderen en Nederland zijn er tal van activiteiten. Zo ook op deze blog.
Gedurende deze week post ik dagelijks een gedicht dat door iemand met een verstandelijke beperking werd gemaakt tijdens een poëzieatelier dat ik begeleidde.
Geïnteresseerd in zo'n atelier? Hou deze blog dan in de gaten, want binnenkort lees je hier meer over schrijfworkshops die ik zal organiseren, zowel voor mensen met een beperking als anderen.
ik groet ook
mijn visjes
elke morgen
ze zijn blij
ik praat tegen
de vissen
ze groeten mij
Filip
www.gedichtendag.be
Gedurende deze week post ik dagelijks een gedicht dat door iemand met een verstandelijke beperking werd gemaakt tijdens een poëzieatelier dat ik begeleidde.
Geïnteresseerd in zo'n atelier? Hou deze blog dan in de gaten, want binnenkort lees je hier meer over schrijfworkshops die ik zal organiseren, zowel voor mensen met een beperking als anderen.
ik groet ook
mijn visjes
elke morgen
ze zijn blij
ik praat tegen
de vissen
ze groeten mij
www.gedichtendag.be
donderdag 31 januari 2013
Gedichtendag/ -week 2013
Vandaag vindt de 14de Gedichtendag plaats. Hij is meteen de start van de eerste Poëzieweek die loopt tot 7 februari. In heel Vlaanderen en Nederland zijn er tal van activiteiten. Zo ook op deze blog.
Gedurende deze week post ik dagelijks een gedicht dat door iemand met een verstandelijke beperking werd gemaakt tijdens een poëzieatelier dat ik begeleidde.
Geïnteresseerd in zo'n atelier? Hou deze blog dan in de gaten, want binnenkort lees je hier meer over schrijfworkshops die ik zal organiseren, zowel voor mensen met een beperking als anderen.
Ik schud uit mijn mouw gedichten
ik spreek de woorden uit
Ik schud uit mijn mouw gedachten
ze vormen een gedicht
Gedichten en gedachten
klanken als een lied
een melodie
't Klinkt... ik weet het niet
Monique
www.gedichtendag.be
Gedurende deze week post ik dagelijks een gedicht dat door iemand met een verstandelijke beperking werd gemaakt tijdens een poëzieatelier dat ik begeleidde.
Geïnteresseerd in zo'n atelier? Hou deze blog dan in de gaten, want binnenkort lees je hier meer over schrijfworkshops die ik zal organiseren, zowel voor mensen met een beperking als anderen.
Ik schud uit mijn mouw gedichten
ik spreek de woorden uit
Ik schud uit mijn mouw gedachten
ze vormen een gedicht
Gedichten en gedachten
klanken als een lied
een melodie
't Klinkt... ik weet het niet
Monique
www.gedichtendag.be
zondag 9 december 2012
Vijfenveertig (44)
Afscheid van Maria
Onbeweeglijk ligt Maria in het grote ziekenhuisbed. Haar huid is dun en breekbaar als de varkensblaas die ik eens in een museum zag. Naast het bed zitten haar broer en zus.
‘Het gaat niet goed,’ fluistert haar broer me toe.
Als ik me over haar buig opent ze even haar ogen. Als ik haar hand vastneem beweegt ze haar bovenlip. Het lijkt alsof ze me iets zeggen wil, maar er komt geen klank. Dan ligt ze weer zo onbeweeglijk als eerst.
‘Ze slaapt bijna de hele dag,’ vertelt haar zus, ‘En de weinige momenten waarop ze wakker is, staart ze maar voor zich uit.’
Twee verpleegsters stappen de kamer binnen. ‘Kunnen jullie even op de gang wachten? We moeten haar verzorgen.’
Op de gang pinkt haar zus een traan weg. ‘Ze praat niet meer. Zelfs als we iets vragen reageert ze niet.’
De verpleegsters vliegen ons voorbij. ‘Je mag weer binnen, hoor!’
Maria ligt nu nog onbeweeglijker dan daarnet.
Haar broer loopt op haar af en legt zijn hand op haar voorhoofd. ‘ ’t Is… voorbij,’ stamelt hij, ‘Helemaal… voorbij.’
Het dringt niet meteen tot me door wat hij bedoelt. Tot hij de verpleegsters terugroept en er even later ook een dokter de kamer binnenstormt…
‘Ze heeft op jou gewacht,’ zegt haar broer me wel tien keer, ‘Ze moest je nog zien. Je betekende zoveel voor haar.’
Ik draai wat in het rond. Ik voel me een indringer. De familie zou dit moment onder hen moeten kunnen beleven. Daarom zeg ik dat ze me mogen bellen als ik met iets kan helpen en verdwijn stilletjes.
Ik loop, zoals ik had gepland, de stad in. Maar een deel van mij blijft op de ziekenhuiskamer. Een deel van mij blijft bij Maria.
Maria, die zo'n twee jaar geleden voor het eerst het dagcentrum binnenstapte en in mijn groep terechtkwam. Die ondanks dat ze altijd thuis had gewoond enthousiast mee kookte en knutselde en zijden sjaals schilderde. Die altijd van een babbeltje hield. Die zo graag lachte en anderen fopte. Die het de max vond zich te verkleden. Maria die in de kortste keren ieders hart veroverde. Die veel te snel ziek werd, heel erg ziek. Die tussen de ziekenhuisperiodes door nog het dagcentrum bezocht en probeerde zoveel mogelijk aan alles deel te nemen. Die steeds sneller moe werd. Vaak terug naar het ziekenhuis moest. Die enkele weken geleden nog zo blij was omdat de Sint ook op haar ziekenhuiskamer langskwam. Maria die daarstraks nog even in mijn ogen keek. Die op me heeft gewacht…
Meer over mijn vijfenveertigdagenproject lees je hier.
Onbeweeglijk ligt Maria in het grote ziekenhuisbed. Haar huid is dun en breekbaar als de varkensblaas die ik eens in een museum zag. Naast het bed zitten haar broer en zus.
‘Het gaat niet goed,’ fluistert haar broer me toe.
Als ik me over haar buig opent ze even haar ogen. Als ik haar hand vastneem beweegt ze haar bovenlip. Het lijkt alsof ze me iets zeggen wil, maar er komt geen klank. Dan ligt ze weer zo onbeweeglijk als eerst.
‘Ze slaapt bijna de hele dag,’ vertelt haar zus, ‘En de weinige momenten waarop ze wakker is, staart ze maar voor zich uit.’
Twee verpleegsters stappen de kamer binnen. ‘Kunnen jullie even op de gang wachten? We moeten haar verzorgen.’
Op de gang pinkt haar zus een traan weg. ‘Ze praat niet meer. Zelfs als we iets vragen reageert ze niet.’
De verpleegsters vliegen ons voorbij. ‘Je mag weer binnen, hoor!’
Maria ligt nu nog onbeweeglijker dan daarnet.
Haar broer loopt op haar af en legt zijn hand op haar voorhoofd. ‘ ’t Is… voorbij,’ stamelt hij, ‘Helemaal… voorbij.’
Het dringt niet meteen tot me door wat hij bedoelt. Tot hij de verpleegsters terugroept en er even later ook een dokter de kamer binnenstormt…
‘Ze heeft op jou gewacht,’ zegt haar broer me wel tien keer, ‘Ze moest je nog zien. Je betekende zoveel voor haar.’
Ik draai wat in het rond. Ik voel me een indringer. De familie zou dit moment onder hen moeten kunnen beleven. Daarom zeg ik dat ze me mogen bellen als ik met iets kan helpen en verdwijn stilletjes.
Ik loop, zoals ik had gepland, de stad in. Maar een deel van mij blijft op de ziekenhuiskamer. Een deel van mij blijft bij Maria.
Maria, die zo'n twee jaar geleden voor het eerst het dagcentrum binnenstapte en in mijn groep terechtkwam. Die ondanks dat ze altijd thuis had gewoond enthousiast mee kookte en knutselde en zijden sjaals schilderde. Die altijd van een babbeltje hield. Die zo graag lachte en anderen fopte. Die het de max vond zich te verkleden. Maria die in de kortste keren ieders hart veroverde. Die veel te snel ziek werd, heel erg ziek. Die tussen de ziekenhuisperiodes door nog het dagcentrum bezocht en probeerde zoveel mogelijk aan alles deel te nemen. Die steeds sneller moe werd. Vaak terug naar het ziekenhuis moest. Die enkele weken geleden nog zo blij was omdat de Sint ook op haar ziekenhuiskamer langskwam. Maria die daarstraks nog even in mijn ogen keek. Die op me heeft gewacht…
Meer over mijn vijfenveertigdagenproject lees je hier.
donderdag 9 augustus 2012
Tuinfeest
Ik heb de zon besteld
tafels en stoelen geteld
slingers en lichtjes in mijn tuin gehangen
enkele feestneuzen gevangen.
Heb je zin om ook te komen?
't Wordt een feest om van te dromen.
Zomerfeest
Er staat een tent
Er klinkt muziek
Ik trek mijn feestjurk aan
Ik ben naar de kapper gegaan
Mijn dansschoenen staan klaar
Vertrekken maar!
Hip hoi, ik dans,
en dans,
en dans,
...
de hele avond lang
Patricia, Patrick, Roel, Monique, Brenda en Evert schreven deze gedichten tijdens een poëzieworkshop voor mensen met een verstandelijke beperking die ik begeleidde.
Beide gedichten verschenen in het boekje 'Feest'.
tafels en stoelen geteld
slingers en lichtjes in mijn tuin gehangen
enkele feestneuzen gevangen.
Heb je zin om ook te komen?
't Wordt een feest om van te dromen.
Zomerfeest
Er staat een tent
Er klinkt muziek
Ik trek mijn feestjurk aan
Ik ben naar de kapper gegaan
Mijn dansschoenen staan klaar
Vertrekken maar!
Hip hoi, ik dans,
en dans,
en dans,
...
de hele avond lang
Patricia, Patrick, Roel, Monique, Brenda en Evert schreven deze gedichten tijdens een poëzieworkshop voor mensen met een verstandelijke beperking die ik begeleidde.
Beide gedichten verschenen in het boekje 'Feest'.
zaterdag 7 april 2012
Fijne paasdagen!
Paaseieren
Paashaas
Paasbloemen
Paasklokken
...
Ik voel me paasbest
Marc
Marc schreef dit paasgedicht tijdens een poëzie-atelier voor mensen met een beperking dat ik begeleidde.
Paashaas
Paasbloemen
Paasklokken
...
Ik voel me paasbest
Marc
Marc schreef dit paasgedicht tijdens een poëzie-atelier voor mensen met een beperking dat ik begeleidde.
maandag 13 juni 2011
Mijn rolstoel
Mijn rolstoel
Roeien
in een roeiboot
met de riemen
die ik heb
Rollen
in een rolstoel
met de wielen
die ik heb
Patricia Van Frausum
Patricia schreef dit gedicht tijdens een poëzieworkshop voor personen met een verstandelijke beperking die ik begeleidde. Het verscheen in het boekje: 'Ik ben...'
Roeien
in een roeiboot
met de riemen
die ik heb
Rollen
in een rolstoel
met de wielen
die ik heb
Patricia Van Frausum
Patricia schreef dit gedicht tijdens een poëzieworkshop voor personen met een verstandelijke beperking die ik begeleidde. Het verscheen in het boekje: 'Ik ben...'
vrijdag 15 april 2011
Ik schilder de honden blauw
We knutselen kameleonvlinders. Maar Briek houdt meer van honden. Hij schildert een hond, een blauwe hond. Meteen denk ik aan deze dichtbundel:
de oude boom met zijn
gedraaide takken
als klimop kruipen ze om
elkaar, als twee vrienden
er is maar weinig groen
en helemaal bovenaan
hangt blauwe regen
blauwe regen
in trossen die lijken neer te vallen
ik vind de oude boom prachtig
Evert Franssens
Evert heeft een verstandelijke beperking. Hij bezoekt het dagcentrum waar ik jarenlang werkte. Dit gedicht schreef hij tijdens een atelier dat ik begeleidde. Hij viel ermee in de prijzen.
Het gedicht werd gepubliceerd in het boek 'Ik schilder de honden blauw'(Stichting Ago/Uitgeverij De Stiel).
In deze bundel lees je ook gedichten van Martine Daems, Jessica Onsia, Monique Thielemans en Patricia Van Frausum, die gemaakt werden in 'mijn poëzieatelier'.
Interesse in een poëzieworkshop voor mensen met een verstandelijke beperking? Neem gerust contact met me op.
Abonneren op:
Posts (Atom)
