Tja...

We zijn nooit heel close geweest met Buurman, maar sinds Poeslief een beetje door zijn toedoen is gestorven beperkt onze relatie zich al helemaal tot goeiedag knikken als we elkaar toevallig tegenkomen. Toch vond ik dat ik hem moest feliciteren nu ik had horen zeggen dat hij grootvader is geworden.
Dus onderbrak ik mijn tuinwerk toen ik hem zijn oprijlaan zag opdraaien, en stapte op hem af.
'Proficiat met je kleinzoon!' riep ik, 'Hoe heet hij?'
Buurman krabde door zijn witte haren. 'Tja,... hoe heet hij ook alweer? Robin, denk ik,... of Roel, of nee,... wacht, ik zal even op het geboortekaartje kijken.'

Laat me toch met rust, verdorie!

Bijna twee jaar geleden verhuisden onze vrienden K. en M. naar de Provence.
Het voorbije weekend zochten Manlief en ik hen daar voor het eerst op. En wat hebben we daarvan genoten! Het was niet alleen heerlijk hen terug te zien en van 's morgens tot 's avonds bij te kletsen bij een uitgebreid ontbijt, met een glas wijn op een terras of aan een rijk gevulde tafel. Het was ook fantastisch te zien hoe zij daar een onbewoonbare krot tot een knus nest hebben omgetoverd, mee op hun ritme te leven en zo de Provence van binnenuit te ontdekken.
Alleen de nachten waren minder fantastisch. Of toch die ene nacht.

Ik ben bijna van de wereld als een diepe zucht van Manlief me er weer in trekt.
'Is er iets?' fluister ik.
Een onverstaanbaar gemompel. En niets meer.
Ik draai me om en trek de deken lekker hoog, want de nachten zijn nog fris. Haast meteen val ik in slaap. Maar niet voor lang, want Manlief port in mijn zij.
'Stop nu eens,' klaagt hij. 'Ik ben te moe.' Hij zucht opnieuw en stamelt nog dingen die ik niet versta.
Ik vermoed dat ik heb gesnurkt. Daarom draai ik me weer om. Misschien was mijn slaaphouding de oorzaak van mijn gebrom.
Maar Manlief blijft jammeren.
Ik zucht ook en schuif helemaal naar de kant van het bed.
Even later geeft Manlief me opnieuw een ferme duw. 'Stop nu! Zijn stem klinkt grimmig.
Zo ben ik hem helemaal niet gewoon. 'Wat scheelt er dan?' probeer ik.
'Laat me toch met rust, verdorie! Ik ben echt te moe!'
Het kan niet anders of K. en M. hebben dit gehoord. Zij slapen immers vlak naast de logeerkamer waar wij liggen. Ik begrijp er niets van en knip het licht aan. Dan zie ik het.
Over Manliefs voorhoofd kruipt een piepklein hagedisje.

Gedicht

ik ren ze voorbij
de houten deur met klopper
mijn zelfgemaakte krans

ik vlucht de tuin in
mijn oerwoud

en kom thuis

Niet storen, ik lees

Het boek dat ik mag resenceren is een echt meisjesboek. Er zit een prachtige deurhanger bij met aan de ene kant een schitterend roze hart, aan de andere een frivool meisje en de woorden: 'niet storen, ik lees'.
'Wil je hem hebben?' plaag ik Zoonlief.
Tot mijn verbazing zegt hij: 'Ja!'
Ik verdwijn in mijn bureau en Zoonlief trekt zich op zijn kamer terug.

Even later zwaait mijn bureaudeur open.
Zoonlief hangt de hanger met een hemelsbrede lach op zijn gezicht aan de klink en gaat er weer vandoor.
Het haar van het meisje steekt nu alle kanten op, haar gezicht staat vol sproeten en de tekst werd:
'NIET LEZEN, IK STOOR!'

De oppas

Haar man heeft de ziekte van Alzheimer. Dag in dag uit verzorgt ze hem. Ze kan hem zelfs geen uurtje meer alleen laten. Ze doet het met veel liefde. Maar het put haar wel uit. Ze heeft tijd nodig om even op adem te komen. Ze boekt een trip naar Madrid met haar zus. Voor die periode regelt ze een oppas voor haar man.
Op een avond vertelt ze het hem: 'Ik ga enkele dagen op vakantie met ons T. Hier komt dan een vrouw die je in en uit bed helpt, je wast, voor je kookt. Ze blijft ook bij jou slapen.'
'Dat zie je van hier!' Zijn blik doorboort haar. Zijn stem gaat de hoogte in. 'Ik slaap NIET met een andere vrouw!'

Gedicht

ik zou je lichaam weer heel
willen denken

het wirwar van draden erin
tot een baljurk haken
waarin je urenlang kan dansen

dan zacht de zoom uitrafelen
tot laarzen naaien
waarin je dagenlang kan wandelen

ik denk je lichaam weer heel
dicht bij mij

Nieuw op mijn boekenplank

-Toen kwam Sam/ Edward van de Vendel en Philip Hopman: toen van de Vendel bij zijn broer in Canada op vakantie was verscheen er plots een prachtige witte berghond. Wat de familie met deze hond beleefde vroeg gewoon om neergeschreven te worden en dat deed van de Vendel dus ook, in een bijzonder mooie taal. Het werd een hartverwarmend verhaal dat als het ware zichzelf vertelt. In een mum van tijd hou ook jij van Sam. En van Kix, de jongen uit de familie. Als afwisseling bij de tekst zorgde Hopman voor dynamische zwart-wit pentekeningen. Een boek om in een ruk uit te lezen. En heb je dan nog zin naar meer? Geen probleem, want een tweede boek over Sam ligt ondertussen in de winkelrekken: De raadsels van Sam.
Voor kinderen vanaf 8 jaar.
****

-De mooiste zomer van mijn leven/ Karen Dierckx: in een clichématige taal vertelt Dierckx over Rosalie, het 'kindermeisje' van Princesse, een Afghaanse windhond. Ze mag met haar werkgevers, meneer Jean-Paul en madame Lily, mee naar zee waar ze haar seksualiteit ontdekt en de liefde in haar verschillende gedaantes leert kennen. Dan breekt de oorlog uit. Dierckx schrijft psychologisch correct. Ook al speelt het verhaal zich bijna honderd jaar geleden af en wordt er nu heel anders met seksualiteit omgegaan, een aantal dingen zijn vast nog herkenbaar voor hedendaagse meisjes. Dierckx werkt nogal expliciet naar een vervolg toe. Helaas eindigt dit boek hierdoor erg plots. Ik hou daar helemaal geen goed gevoel aan over en ben zelfs niet benieuwd naar dat vervolg.
Voor jongeren vanaf 14 jaar.
*

-Brandlucht/Erik Vlaminck: een familiesaga over een Belgisch-Nederlands gezin in Ontario, Canada. Elly, het enige kind van Mina en Tony groeit op met de strubbelingen tussen haar ouders. Ze trekt hierbij duidelijk partij voor haar vader tot die op een dag plots is verdwenen. Later zoekt ze uit waar hij naartoe is en ontdekt ze dat hij altijd al een dubbelleven heeft geleid. Vlaminck laat Elly (het vaakst), Mina, Tony en Elly's dochter Linda afwisselend aan het woord. Elk vertellen ze hun waarheid, die compleet van elkaar verschilt. En toch ervaar je als lezer dat ze allen gelijk hebben. Het is ongelooflijk hoe goed Vlaminck hierbij in de huid van de verschillende personages kruipt. Hij weet knap sfeer op te roepen en gebruikt een directe, volkse taal die uitstekend bij de personages en het verhaal past. Brandlucht is een donker verhaal, maar doordat Vlaminck er op tijd en stond ook humor in stopt wordt het nergens zwaarmoedig.
Voor volwassenen.
****

-Post voor mevrouw Bromley/ Stefan Brijs: het aangrijpende verhaal van de vriendschap tussen de zoogbroers, Martin en John. Nu de oorlog is uitgebroken wil Martin niets liever dan naar het front vertrekken, samen met John. Maar die wil verder studeren en doet dat -ondanks alle tegenkantingen van de 'man in de straat'- ook. Na een aantal verliezen belandt hij uiteindelijk toch aan het front. Het verhaal ook van Johns genegenheid voor zijn zoogmoeder, mevrouw Bromley, en over hoe moeilijk het is slecht nieuws te brengen aan iemand die je graag ziet. In het eerste deel (als John nog thuis is) snijdt Brijs dit thema aan via Johns vader die als postbode de overlijdensberichten van jongens die in de oorlog zijn omgekomen aan hun ouders moet bezorgen. In het tweede deel (als John aan het front is) dient hij zelf zo'n mededeling te doen. Brijs doorspekt deze roman met citaten uit de klassieke literatuur, wat net als de soms houterige dialogen, ietwat gekunsteld overkomt.
Voor volwassenen.
***