Madeira (4)

Als wijnliefhebber is het gezegde: 'Two glasses a day keep the doctor away' ons natuurlijk niet onbekend. Het is een raad die we graag opvolgen.
Maar in Madeira doen ze er nog een schepje bovenop.
We bezoeken het wijnhuis Blandys. Voor een gids ons toont ons hoe de Madeirawijn wordt gemaakt, ons meeneemt naar de zolder waar de hij rijpt, langs een museum passeert waar we nog oude werktuigen kunnen bewonderen om uiteindelijk in het proeflokaal te belanden, heet ze ons welkom met de woorden: 'A bottle a day keeps the doctor away.' Tijdens de rondleiding herhaalt ze deze quote meermaals. 'En...' voegt ze eraan toe, 'Madeirawijn is heerlijk met chocolade.'
De wijnen zijn inderdaad lekker. Het verrast ons dat er zowel droge, ietwat zoetere als hele zoete versies van bestaan. We nemen enkele flessen mee. We zullen ze vast proeven bij chocolade. Maar of we dan ook de hele fles naar binnen zullen kappen, dat betwijfel ik. Net zoals ik betwijfel dat dagelijks een fles van deze versterkte wijn drinken gezond kan zijn.
Goed geprobeerd, meisje, maar om ons zoiets op de mouw te spelden, moet je vroeger opstaan. De wijn is trouwens te fijn om met een hele fles ineens te drinken.

Madeira (3)

Toen we bij het begin van onze vakantie met het vliegtuig over het schiereiland in het westen van Madeira vlogen, riep Zoonlief uit: 'Hé, dat lijkt hier de maan wel!'
Maar toen we het schiereiland een dikke week later in de late namiddag bezochten, hadden de rotsen alle een rode gloed en waande ik me eerder op Mars.
Laat die Amerikanen maar veel geld uitgeven aan hun marslander, ik snuif de sfeer van de rode planeet dichterbij op.

Madeira (2)

Als we het steile pad naar de Pico do Areeiro, een van de hoogste bergen van Madeira, beklimmen, prikkelt een gistgeur onze neusgaten. Het lijkt alsof we in een bakkerij rondlopen waar de broodjes net uit de oven zijn geschoven.
Maar op de top is geen bakker te bespeuren. Ovenverse lekkernijen zijn er evenmin. Wel is een stuk bos afgebrand. Heel pas nog, vermoeden we.
Ook elders op het eiland zijn hele gebieden zwartgeblakerd.
Voor onze reis zagen we beelden van die branden op tv. We hoopten maar dat ze geen roet in onze vakantieplannen zouden strooien.
Roet is er dus nog wel. Maar onze vakantie wordt er helemaal niet door gedwarsboomd.
Toch worden we stil van het vele zwart. Het vuur veegde immense stukken natuur zomaar weg. De meeste huizen lijken onze gespaard gebleven. Maar vaak loeide het vuur wel tot in hun achtertuinen.

Madeira (1)

Na onze regenvakantie van vorig jaar en het natte voorjaar in ons Belgenlandje trokken wij naar het zonnige Madeira.
Maar onze eerste wandeling langs een levada (een irrigatiekanaaltje dat de landbouwgronden bevloeit, typish voor dit eiland) start al in een miezerige mist die algauw in regen overgaat. De vele laurierbomen, sterk geurende eucalyptusbomen en metershoge paardenbloemen hebben niets vandoen met de begroeiïng in Costa Rica, maar door het weer moet ik toch de hele tijd aan het nevelwoud in Monteverde denken.
Ook Zoonlief moet met zijn gedachten daar ergens in de buurt zitten, want zodra het pad even wat breder wordt, komt hij naast me lopen en vraagt: 'Waar vind je de grootste jungle ter wereld?'
'In het Amazonegebied zeker?' antwoord ik.
'Nee,...' lacht hij, 'Daar!' Hij wijst naar mijn oksel.

(Nochtans onthaar ik die plek regelmatig, hoor!)

De volgende dagen was de zon gelukkig meestal wel van de partij, zodat het toch een 'zonnige' vakantie werd.