Bijna op kamp

Nu Zoonlief bijna met de jeugdbeweging op kamp vertrekt komen als vanzelf de verhalen over de vorige kampen naar boven. We krijgen zowel dingen te horen die hij al honderden keren heeft verteld als nieuwigheden.
Dat hij in de tent 's morgens altijd als eerste wakker is en het dan zo gezellig vindt naar het gekwetter van de vogels te luisteren bijvoorbeeld.
Of dat ze tijdens een spel een paar minuten de tijd kregen om zoveel mogelijk kleren aan te doen. Hij had toen wel dertien broeken over elkaar aangetrokken. Stappen kon hij niet meer, zijn vrienden moesten hem dragen. Daarna hadden ze met al die kleren een klerenketting moeten maken. En zijn groep was, hoe kon het ook anders, gewonnen.
Ik begrijp plots hoe het komt dat een aantal broeken die eigenlijk al te klein hadden moeten zijn, hem nog steeds passen. Hij heeft ze tijdens dat spel immers flink uitgerekt.

Fijn kamp, Zoonlief!

Hasta la vista

Als we tijdens het weekend 's avonds niet de deur uitgaan, kijken we vaak naar een film op tv die we eerder hebben opgenomen. Omdat Zoonlief de voorbije weken een paar keer heeft mogen meekijken, is hij geïnteresseerd in welke film we vanavond zullen zien.
Dat is 'Hasta la vista'.
'Waarover gaat die film?' vraagt Zoonlief.
'Over drie jongens met een handicap die samen op vakantie gaan naar Spanje,' antwoord ik.
'Lijkt me saai,' reageert Zoonlief.
Ik knik alleen.

Even later diept Zoonlief plots een oud TV-blad op waarin een artikel over 'Hasta la vista' staat.
'Waarom staat hier een blote mevrouw bij?' vraagt hij.
'Omdat ook jongens met een handicap graag eens vrijen,' antwoord ik zo nonchalant mogelijk.
'Zo,' zegt hij, 'nu begrijp ik waarom hier 'hartverwarmende tragikomedie' is geschreven.'
Hij leest nog even verder.
'Zijn jullie hier eigenlijk niet een beetje te jong voor?' klinkt het dan.

Puddingbrood

L., de zoon van onze dorpsbakker is een klasgenoot van Zoonlief.
'Als L. jarig is, trakteert hij altijd met puddingbrood,' vertelt Zoonlief me, 'en dat is héérlijk!'
Ik frons mijn wenkbrauwen. 'Puddingbrood, wat is dat voor iets?'
'Een soort brood met vanillepudding in en hier en daar een rozijntje.' Zoonliefs ogen fonkelen.
Ik heb nog er nooit van gehoord, maar stel me er een koffiekoek ter grootte van een brood bij voor helemaal gevuld met een smeuïge pudding en enkele rozijnen. Hoe je die in sneetjes moet snijden zonder dat het een brij wordt is me een raadsel, maar verder klinkt het wel lekker.

Dan krijg ik keelpijn. Verschrikkelijke keelpijn. Mijn amandelen en al wat er verder nog in mijn keel zit zijn zo opgezwollen dat ik nauwelijks nog kan slikken. Naar mijn gevoel is pudding het enige dat ik nog naar binnen krijg. Die glijdt immers vanzelf door mijn keelholte.
De hele dag door denk ik aan pudding. En aan puddingbrood.
En 's nachts ook, want in mijn droom informeer ik naar zo'n brood bij de bakkerin. Ze beschrijft een nog reusachtigere koffiekoek. 'Het is écht héérlijk,' verzekert ze me, 'Je moet er dan ook genoeg van nemen, want één zo'n brood eet je met gemak met twee personen op.'

Als ik de volgende morgen aan de ontbijttafel met het weinige stemgeluid dat ik nog krijg geproduceerd over mijn droom vertel, gaat me plots een licht op. Dat puddingbrood van Zoonlief is helemaal geen puddingbrood, maar broodpudding. Een bruine massa gemaakt van vies oud brood met suiker, eieren, een beetje vanillepoeder en rozijnen. Een cakeachtig gedoe dat er al eens gegeten uitziet. Bah!



Mijn keelpijn blijft. Slikken gaat nog lang niet. Maar puddingbrood hoef ik niet meer. Ik kom de dagen wel door met yoghurt.

Genen

Vanmorgen flapte Zoonlief dit gedicht er zomaar uit.
Zou dichten in zijn genen zitten?

Kijk een rode bal
hij stuitert niet
hij vliegt niet
hij hangt gewoon

De zon komt op

©Zoonlief

                    

Kindergemeenteraad

De verkiezingskoorts hield bij ons ook na 14 oktober nog aan, want in onze gemeente werd naast het officiële gemeentebestuur ook een kindergemeenteraad gekozen en daarvoor had Zoonlief zich kandidaat gesteld.
Elke school mocht drie raadsleden afleveren, die verkozen werden uit de leerlingen van het vijfde leerjaar.
Als 'een echte' voerde Zoonlief campagne met affiches die hij overal in zijn school ophing, flyers die hij uitdeelde en een heuse speech waarin hij zijn programmapunten uiteenzette. Die gingen van veiligere straten met degelijke voet- en fietspaden over meer culturele manifestaties zoals halloweentochten, grootse kinderfeesten en uitdagende vakantiekampen tot een extra speeltuin.
In de aanloop naar deze verkiezingen had Zoonlief er van 's morgens vroeg tot 's avonds laat de mond van vol zowel thuis als op school. Dit laatste kwam ik van zijn klasgenoten en hun ouders te weten. Hij gedroeg zich en praatte ook als een politicus.
De leerlingen brachten hun stem op 12 oktober al uit, maar op de uitslag was het wachten tot de dinsdag na de officiële verkiezingen. Het waren nerveuze dagen voor Zoonlief. Maar de spanning werd beloond, want Zoonlief won met de meerderheid van de stemmen. Prompt plakte hij bedankt-stroken op zijn affiches.
Over een paar weken vindt de installatievergadering plaats in de raadszaal van het gemeentehuis. Dan zal hij de leden van de andere scholen leren kennen en worden de burgemeester en de schepenen verkozen.
't Is gek, plots een politicus in huis. Ik ben benieuwd wat dat nog gaat geven.

Windjes

Ik heb Zoonlief altijd heel gewoon verteld hoe kinderen worden gemaakt. Maar nu hij ook in de technische kant van de zaak geïntereresseerd geraakt, vind ik het gemakkelijker er een voorlichtingsboek bij te nemen. Daarom fietsen we samen naar de bib.
Hun aanbod van dit soort boeken valt me echter tegen. Eigenlijk liggen er nog dezelfde exemplaren als toen ik kind was. De titel van een van die boeken is: 'Waar komen de kindjes vandaan?'
Zoonlief toont het me. 'Waar komen de windjes vandaan?' lacht hij.
Plots begint het verschrikkelijk te stinken in de bib.

Niet storen, ik lees

Het boek dat ik mag resenceren is een echt meisjesboek. Er zit een prachtige deurhanger bij met aan de ene kant een schitterend roze hart, aan de andere een frivool meisje en de woorden: 'niet storen, ik lees'.
'Wil je hem hebben?' plaag ik Zoonlief.
Tot mijn verbazing zegt hij: 'Ja!'
Ik verdwijn in mijn bureau en Zoonlief trekt zich op zijn kamer terug.

Even later zwaait mijn bureaudeur open.
Zoonlief hangt de hanger met een hemelsbrede lach op zijn gezicht aan de klink en gaat er weer vandoor.
Het haar van het meisje steekt nu alle kanten op, haar gezicht staat vol sproeten en de tekst werd:
'NIET LEZEN, IK STOOR!'