WiebelWoorden : ziekte van Alzheimer

Als het leven wiebelt, bieden woorden een houvast

Als het leven wiebelt, bieden woorden een houvast.

Het leven wiebelt. Soms slingert het zacht heen en weer, zoals een kind op een schommel. Misschien geef je het dan, net als dat kind, vol vertrouwen een extra duwtje, en ga je almaar hoger. Maar het leven kan ook wankelen, een kant op waggelen die je helemaal niet uit wil. Of het kan danig schudden en schokken, zodat je grondvesten daveren.
Op al deze momenten zijn er woorden.
WiebelWoorden zoekt ze samen met je op.
Omdat woorden helpen herinneringen te bewaren en belevenissen te delen. Omdat woorden een houvast bieden. En omdat het bijzonder prettig is woorden aan papier toe te vertrouwen.

Op dit blog vind je vooral woorden terug die binnen in mij wiebelden. Die zich puzzelden tot een anekdote, verhaal of gedicht.
Wiebel tijdens het lezen gerust mee op hun ritme.

zondag 29 april 2012

De oppas

Haar man heeft de ziekte van Alzheimer. Dag in dag uit verzorgt ze hem. Ze kan hem zelfs geen uurtje meer alleen laten. Ze doet het met veel liefde. Maar het put haar wel uit. Ze heeft tijd nodig om even op adem te komen. Ze boekt een trip naar Madrid met haar zus. Voor die periode regelt ze een oppas voor haar man.
Op een avond vertelt ze het hem: 'Ik ga enkele dagen op vakantie met ons T. Hier komt dan een vrouw die je in en uit bed helpt, je wast, voor je kookt. Ze blijft ook bij jou slapen.'
'Dat zie je van hier!' Zijn blik doorboort haar. Zijn stem gaat de hoogte in. 'Ik slaap NIET met een andere vrouw!'